Onze gedachten zijn bij Saskia Noort (58): een open verhaal over verandering, verlies en opnieuw richting vinden

Schrijfster Saskia Noort staat al jaren bekend om haar scherpe observaties, psychologische diepgang en het vermogen om menselijke emoties invoelbaar te maken. In haar werk schuwt ze complexe thema’s niet en weet ze lezers te raken met herkenbare situaties. Recent deelde zij een persoonlijk verhaal dat veel mensen aan het denken zette. Het ging niet over fictie, maar over een ingrijpende levensverandering die haar diep raakte.

Een levensfase die anders uitpakte dan verwacht

Voor veel ouders markeert het moment waarop kinderen het huis verlaten een overgang naar meer vrijheid en rust. In gesprekken met vrienden en kennissen wordt dit vaak positief benaderd: nieuwe tijd voor jezelf, spontane plannen en een herontdekte balans. Voor Saskia Noort verliep die overgang echter heel anders. Waar haar omgeving vooral kansen zag, ervoer zij vooral leegte en gemis.

Ze beschreef hoe deze verandering haar volledig uit evenwicht bracht. Jarenlang had haar dagelijkse leven in het teken gestaan van zorg, betrokkenheid en nabijheid. Toen die intensieve rol plotseling veranderde, voelde het alsof een belangrijk fundament wegviel.

Het onderschatte effect van een groot afscheid

In haar verhaal benadrukt Saskia dat deze fase vaak te luchtig wordt benaderd. Het idee dat alles vanzelf wel weer op zijn plek valt, doet volgens haar geen recht aan de impact die zo’n verandering kan hebben. Het gaat niet alleen om praktische aanpassingen, maar om het loslaten van een rol die lange tijd richting en betekenis gaf.

Die ervaring zorgde bij haar voor een periode waarin het dagelijks leven zwaar aanvoelde en waarin ze opnieuw moest ontdekken wie ze was zonder de vertrouwde structuur. Het was een proces van zoeken, bijstellen en accepteren.

Van verdriet naar een mentale dip

Wat begon als gemis, groeide uit tot een periode van mentale uitputting. Saskia sprak open over hoe alles zijn kleur leek te verliezen en hoe vanzelfsprekendheden niet langer vanzelfsprekend waren. Het kostte energie om de dag door te komen en om nieuwe routines te vinden.

Door dit eerlijk te benoemen, raakte ze een snaar bij veel mensen. Niet omdat haar ervaring uniek is, maar juist omdat die herkenbaar is voor anderen die een vergelijkbare overgang meemaken. Het laat zien dat persoonlijke verandering soms meer tijd en aandacht vraagt dan vaak wordt aangenomen.

Het gevoel van onbegrip

Een extra uitdaging was het gevoel dat haar ervaring niet altijd werd begrepen. Wanneer anderen enthousiast spraken over hun nieuwe vrijheid, voelde zij zich juist meer alleen. Dat contrast maakte het lastiger om haar gevoelens te delen en versterkte het idee dat ze ‘anders’ reageerde dan verwacht.

Toch benadrukt Saskia dat dit geen kwestie is van goed of fout. Iedereen beleeft veranderingen op zijn eigen manier. Wat voor de één bevrijdend voelt, kan voor de ander juist confronterend zijn.

Kleine stappen richting houvast

Om weer wat structuur in haar dagen te brengen, maakte Saskia een bewuste keuze om een huisdier in haar leven toe te laten. Het zorgde voor ritme, beweging en gezelschap. Die dagelijkse verantwoordelijkheid bracht houvast en een gevoel van verbondenheid.

Tegelijkertijd is ze realistisch: zo’n stap vervangt het gemis niet volledig. Het helpt, maar het vraagt daarnaast om innerlijk werk en tijd om nieuwe betekenis te geven aan het leven in deze fase.

Moederschap als blijvende kern

Ondanks de moeilijke periode spreekt Saskia met warmte over het moederschap. Ze beschrijft het zonder aarzeling als een van de meest waardevolle ervaringen in haar leven. Juist die diepe verbondenheid maakt het afscheid zo intens.

Ze kijkt met trots terug op die jaren en ziet het verdriet niet als iets negatiefs, maar als een logisch gevolg van liefde en betrokkenheid. Het laat zien hoe belangrijk die rol voor haar is geweest en nog steeds is, zij het in een andere vorm.

Vooruitkijken met hoop

In haar reflectie kijkt Saskia ook vooruit. Ze spreekt over nieuwe rollen en fases die mogelijk nog komen, zoals het opnieuw vormgeven van verbondenheid op een andere manier. Niet als oplossing voor alles, maar als een volgende stap in een leven dat blijft veranderen.

Die blik vooruit is voorzichtig en realistisch. Verandering vraagt tijd, mildheid en soms hulp van buitenaf. Door dat te erkennen, normaliseert ze een proces waar veel mensen mee worstelen.

Succes en kwetsbaarheid kunnen samengaan

Professioneel gezien behoort Saskia Noort tot de meest succesvolle schrijvers van Nederland. Haar boeken zijn breed gelezen, vertaald en bewerkt voor verschillende media. Toch laat haar verhaal zien dat professioneel succes geen bescherming biedt tegen persoonlijke uitdagingen.

Creativiteit en erkenning sluiten kwetsbaarheid niet uit. Integendeel, mensen die intens leven en voelen, kunnen extra geraakt worden wanneer hun omstandigheden veranderen. Die eerlijkheid maakt haar verhaal krachtig en menselijk.

Herkenning voor velen

Door open te spreken over deze periode, biedt Saskia herkenning aan anderen die zich misschien niet gehoord voelen. Het benoemen van gevoelens rondom verandering en loslaten kan helpen om het gesprek te openen en om te laten zien dat zulke ervaringen er mogen zijn.

Het gaat niet om het labelen van emoties, maar om het erkennen ervan. Die benadering sluit aan bij een bredere behoefte aan openheid en begrip rondom levensovergangen.

Opnieuw leren richting geven

De kern van haar verhaal is samen te vatten in één gedachte: opnieuw leren leven wanneer een vertrouwde fase eindigt. Dat proces verloopt niet lineair en kent momenten van twijfel en groei. Het vraagt om geduld en zelfcompassie.

Saskia staat daarin midden in het leven, net als zovelen. Door haar ervaring te delen, zet ze een stap richting verbinding met anderen die zich herkennen in dat gevoel van zoeken.

Een verhaal met maatschappelijke waarde

Het persoonlijke verhaal van Saskia Noort overstijgt haar eigen situatie. Het raakt aan een bredere realiteit waarin veranderingen in rollen en identiteit vaak worden onderschat. Door hier woorden aan te geven, draagt ze bij aan meer begrip en nuance.

Het laat zien dat kwetsbaarheid geen zwakte is, maar een onderdeel van mens-zijn. En dat het oké is om tijd nodig te hebben om opnieuw richting te vinden wanneer het leven een andere wending neemt.