Kim, een hardwerkende moeder, heeft bijna niets over: “Met dit bedrag moet ik de hele maand doorkomen”

Het leven in Nederland wordt voor steeds meer mensen een dagelijkse strijd. Boodschappen zijn duurder dan ooit, energierekeningen blijven hoog en huren rijzen de pan uit. Tegelijkertijd blijven salarissen achter, waardoor zelfs mensen met een vaste baan moeite hebben om financieel het hoofd boven water te houden. Voor alleenstaande ouders is die druk vaak nog groter. Kim de Vries is daar een pijnlijk voorbeeld van.

Kim is 38 jaar, moeder van twee kinderen en werkt als verpleegkundige. Ze heeft altijd hard gewerkt en nooit gedacht dat ze ooit in financiële problemen zou belanden. Toch is dat precies wat er is gebeurd. “Ik doe alles wat van me wordt verwacht,” vertelt ze. “Ik werk, betaal mijn rekeningen en probeer een stabiel leven voor mijn kinderen te creëren. Maar aan het eind van de maand blijft er bijna niets over.”

Na het stranden van haar relatie veranderde Kims leven ingrijpend. Ze stond er plotseling alleen voor met haar kinderen en moest op zoek naar een nieuwe woning. Dat bleek allesbehalve eenvoudig. Betaalbare huurwoningen zijn schaars, zeker voor alleenstaande ouders. Uiteindelijk vond ze een particuliere huurwoning in Wilnis, in de buurt van haar ouders. Het was geen ideale oplossing, maar wel de enige mogelijkheid om haar kinderen een dak boven het hoofd te bieden.

Voor de woning betaalt Kim maandelijks 1.100 euro aan huur. Dat bedrag slokt een groot deel van haar inkomen op. Met een salaris van ongeveer 1.800 euro per maand blijft er na de huur weinig ruimte over. Daar komen de vaste lasten nog bij: gas, water, elektriciteit, verzekeringen, internet, telefoon en andere noodzakelijke abonnementen. Wanneer alles is betaald, blijft er nog zo’n 120 tot 125 euro over.

“En van dat bedrag moet ik alles doen,” zegt Kim. “Boodschappen, benzine, onverwachte uitgaven voor de kinderen. Het is eigenlijk onmogelijk. Elke maand begin ik al met een tekort van ruim 200 euro.” Ze leeft voortdurend met de stress van rekeningen die binnenkomen en de angst dat er iets onverwachts gebeurt, zoals een kapotte wasmachine of een medische kostenpost.

Kim werkt momenteel 28 uur per week in de zorg, een sector die al jaren kampt met personeelstekorten. Regelmatig krijgt ze de vraag of ze meer uren wil maken. Op papier lijkt dat een logische oplossing, maar in de praktijk pakt het voor haar juist nadelig uit. Als ze meer gaat werken, verliest ze een deel van haar toeslagen. “Ik zou dan mijn huidige toeslag van ongeveer 300 euro per maand kwijtraken,” legt ze uit. “Uiteindelijk zou ik er financieel zelfs op achteruitgaan.”

Het toeslagenstelsel zorgt ervoor dat extra werken niet altijd loont. Voor Kim voelt dat onrechtvaardig. Ze wil graag meer bijdragen, zowel op haar werk als financieel, maar het systeem lijkt haar tegen te werken. “Het voelt alsof ik vastzit,” zegt ze. “Wat ik ook doe, ik kom niet vooruit.”

De situatie heeft ook emotionele gevolgen. Kim schaamt zich dat ze afhankelijk is geworden van de Voedselbank. “Ik had nooit gedacht dat ik hier ooit zou staan,” vertelt ze. “Ik ben geen luie moeder. Ik werk keihard. Toch moet ik hulp vragen om mijn kinderen te kunnen voeden.” Die schaamte maakt het extra zwaar, al weet ze rationeel dat ze niet de enige is.

Steeds meer werkende Nederlanders leven in armoede. Mensen met een baan, soms zelfs in essentiële beroepen zoals de zorg, kunnen nauwelijks rondkomen. Volgens Kim wringt dat enorm. “We wonen in een rijk land, maar ondertussen moeten werkende mensen kiezen tussen eten of de verwarming aanzetten. Dat klopt toch niet?”

Ondanks alles probeert Kim positief te blijven voor haar kinderen. Ze wil hen beschermen tegen de stress en onzekerheid waar zij dagelijks mee te maken heeft. “Zij hoeven niet te voelen hoe groot de zorgen soms zijn,” zegt ze. “Ik wil dat zij gewoon kind kunnen zijn.” Dat betekent vaak dat Kim zichzelf op de laatste plaats zet en alles op alles zet om haar kinderen niets tekort te laten komen.

Toch knaagt de situatie aan haar. Ze voelt frustratie, machteloosheid en soms zelfs boosheid. “Ik zie geen verbetering,” zegt ze. “Alles wordt duurder, maar mijn situatie verandert niet. Het voelt alsof ik elke maand een marathon loop zonder de finish ooit te bereiken.”

Kim hoopt dat haar verhaal bijdraagt aan meer bewustwording. Ze wil laten zien dat financiële problemen niet alleen mensen zonder werk treffen, maar juist ook hardwerkende ouders die hun uiterste best doen. “Ik vraag geen luxe,” benadrukt ze. “Ik wil gewoon normaal kunnen leven zonder constant bang te zijn dat ik tekortkom.”

Voorlopig blijft Kim doorgaan, stap voor stap. Ze zoekt naar kleine besparingen, maakt strakke budgetten en hoopt op betere tijden. Maar de onzekerheid blijft. Haar verhaal staat niet op zichzelf en laat zien hoe kwetsbaar het bestaan voor veel gezinnen is geworden. “Ik blijf vechten,” zegt ze. “Voor mijn kinderen. Want opgeven is geen optie.”