Bijna een jaar na het overlijden van Eva Hermans-Kroot komt haar naam opnieuw overal voorbij. Eva raakte vele mensen door haar rol in Over Mijn Lijf, haar openhartige posts op Instagram en haar ongelofelijke veerkracht. Via haar account deelde ze eerlijk hoe zij omging met haar ziekte, en duizenden volgden haar omdat ze hoop, humor en menselijkheid bracht — zelfs op de moeilijkste momenten.

Voor haar man, Matthijs Hermans, veranderde haar overlijden alles. Hij werd op zijn dertigste weduwnaar, en in de aanloop naar de eerste herdenkingsdag schoof hij aan bij een talkshow om te vertellen over zijn boek Onvergetelijk, waarin hij zijn liefde voor Eva en zijn weg door rouw beschrijft. Het gesprek liet diepe indruk achter en bracht veel mensen tot tranen.

---

Een jaar vol gemis én groei: hoe Matthijs zijn weg probeert te vinden

Matthijs vertelt dat het afgelopen jaar intens was. Rouw, zegt hij, is nooit lineair: sommige dagen zijn licht en hoopvol, andere dagen zwaar en stil. Het dagelijks leven veranderde compleet. Waar er vroeger twee mokken op tafel stonden, is er nu één. Waar een liefdevol appje in de ochtend vanzelfsprekend was, blijft het scherm nu leeg.

Hij geeft toe dat hij lang twijfelde of hij zijn verhaal moest opschrijven. Het voelde kwetsbaar en persoonlijk. Toch wist hij: als er ooit een goed moment zou zijn, dan zou dat moment nooit vanzelf komen. Schrijven hielp hem woorden geven aan iets wat vaak woordeloos voelt.

“Er komt geen perfecte tijd. Schrijven gaf me houvast.”

Samen met journalist Hanneke Mijnster — die eerder met Eva samenwerkte aan haar boek Longeneeslijk — vond Matthijs een manier om eerlijk, respectvol en zorgvuldig te vertellen over liefde, leven en verlies. De samenwerking voelde voor hem alsof Eva’s stem en zijn ervaringen samenkwamen in één boek.

---

De stilte in huis: herinneringen die blijven staan

Een van de meest aangrijpende momenten uit het gesprek was toen Matthijs vertelde hoe hun huis er nog uitziet alsof Eva elk moment kan binnenlopen. Haar tandenborstel staat nog in de houder. Haar handdoek hangt nog over het bad. Het flesje water dat ze ’s nachts naast haar bed had staan, staat precies waar het stond.

Voor buitenstaanders lijkt dat misschien moeilijk, maar voor Matthijs geeft het rust.

“Als ik haar spullen opruim, voelt het alsof haar afwezigheid nóg groter wordt.”

Hij legt uit dat het vasthouden aan deze kleine dingen geen ontkenning is, maar een vorm van koesteren. Voor veel mensen die een dierbare verloren, klinkt dat herkenbaar: spullen worden niet meer gezien als gebruiksvoorwerpen, maar als tastbare stukjes herinnering.

Er zijn dagen waarop iets opruimen lukt, maar dat is uitzonderlijk. En dat mag, benadrukt hij. Rouw heeft geen tijdlijn.

---

Kleine dingen met grote betekenis

Tijdens de uitzending geeft Matthijs een voorbeeld: één van Eva’s jasjes hangt nog in de hal. Het is een gewoon kledingstuk, maar tegelijk ook niet. Het ruikt nog een beetje naar haar. Het herinnert aan avonden samen, aan gesprekken, aan het leven dat ze deelden.

“Alles wat van haar is geweest, heeft nu een andere waarde.”

Het laat zien hoe liefde zich kan hechten aan dingen die ooit vanzelfsprekend leken. Juist deze kleine dingen maken rouw zo intens én zo menselijk.

---

De families komen samen: een jaar later

Op de dag dat het precies een jaar geleden is dat Eva overleed, komen de families van Matthijs en Eva samen. Geen grote ceremonie, geen publieke herdenking, maar een warme, rustige bijeenkomst. Precies zoals Eva het gewild zou hebben.

De bedoeling is niet om de dag te vullen met zware momenten, maar juist om ruimte te geven. Iedereen mag voelen wat er gevoeld moet worden. Iedereen mag op zijn eigen manier herinneren.

“We willen het klein houden. Het moet gaan om verbinding, niet om stilte die te zwaar voelt.”

Zo blijft Eva niet alleen in gedachten, maar ook in de verhalen die worden verteld, in de foto’s die worden vastgehouden en in de liefde die blijft.

---

De impact die Eva achterliet

Toen Eva in november 2024 overleed, voelde heel Nederland mee. Haar openheid over haar ziekte bood herkenning, steun en inspiratie voor zoveel mensen die zelf worstelen met hun gezondheid of die van een ander.

Eva:

• deelde eerlijk hoe het écht voelde

• bleef humor houden, zelfs op moeilijke dagen

• inspireerde volgers om hun grenzen te bewaken

• liet zien dat kwetsbaarheid kracht kan zijn

Haar online gemeenschap blijft groeien. Mensen lezen haar woorden terug, delen haar berichten en vinden troost in haar nalatenschap.

---

Het nieuwe leven van Matthijs: stukje bij beetje verder

Na het overlijden van Eva moest Matthijs opnieuw leren leven. Niet omdat hij dat wilde, maar omdat het leven dat vroeg. Hij moest ontdekken wie hij is zonder haar aan zijn zij.

“Ik moet opnieuw ontdekken wie ik ben. Niet meer als duo, maar als individu.”

Dat proces gaat met vallen en opstaan. Maar in zijn verhaal klinkt ook hoop. Een voorzichtige vaste bodem onder zijn voeten. Een stem die zegt dat hij verder mág gaan, zelfs als het ingewikkeld voelt.

Zijn boek laat dat proces zien. Het is niet alleen een verslag van rouw, maar ook een verhaal over liefde:

• een eerbetoon aan Eva

• een blik in hun relatie

• een getuigenis van moed

• een steunpunt voor anderen die verlies kennen

Voor Matthijs was het schrijven bovendien helend.

“Het gaf me taal voor gevoelens waar ik anders geen woorden voor had.”

---

Een liefde die voortleeft

Aan het einde van het gesprek vertelt Matthijs dat hij Eva overal nog voelt: in zijn gedachten, in hun huis, in de mensen die over haar spreken. Hij zegt dat haar liefde hem blijft begeleiden — niet als verdrietige schaduw, maar als licht dat hij met zich meedraagt.

Zijn verhaal raakt veel mensen omdat het laat zien hoe groot liefde kan zijn, en hoe sterk die liefde blijft, ook na een verlies dat alles verandert.

---

Conclusie: Eva’s verhaal leeft verder — in woorden, herinneringen en liefde

Een jaar na haar overlijden is Eva’s aanwezigheid nog steeds voelbaar. Niet alleen voor Matthijs, maar voor iedereen die door haar geraakt werd. Haar openheid, haar kracht en haar warmte blijven bestaan in de herinneringen van volgers, familie en vrienden.

En Matthijs?

Hij gaat door. Stap voor stap. Niet om Eva te vergeten, maar om haar mee te nemen in alles wat hij nog gaat doen. Haar liefde blijft zijn kompas, haar woorden blijven zijn richting, en haar licht blijft branden in alles wat hij deelt.