Actueel
Een intens verdrietige dag voor Jan Versteegh: “Ik hield zoveel van haar”
Presentator Jan Versteegh beleefde deze week een dag die hij niet snel zal vergeten. In een openhartige column beschrijft hij hoe hij afscheid nam van zijn peettante Jannie. Een vrouw die misschien niet via familiebanden aan hem verbonden was, maar die wel een diepe en blijvende indruk op zijn leven heeft achtergelaten.
Zijn woorden zijn persoonlijk, kwetsbaar en herkenbaar. Ze laten zien hoe verlies niet alleen gaat over afscheid nemen, maar ook over herinneringen, liefde en de kwetsbaarheid van het leven.
Een peettante die voelde als familie
Jannie was officieel geen tante van Jan, maar een goede vriendin van zijn moeder. Toch voelde ze als familie. Ze was altijd aanwezig bij belangrijke momenten en wist met kleine gebaren veel te betekenen.
Jan beschrijft haar als een warm en zorgzaam mens. Iemand die niet op de voorgrond stond, maar die er altijd was. Zonder voorwaarden. Zonder verwachtingen.
Dat soort mensen, schrijft hij, laten een leegte achter die niet zomaar te vullen is.
Kleine gebaren met grote betekenis
Wat Jan vooral bijblijft, zijn de kleine dingen. Jannie sloeg geen verjaardag over. Zelfs niet als het onhandig uitkwam. Jan is jarig op oudejaarsdag, maar ook dan wist ze altijd even langs te komen.
Een kaartje. Een knuffel. Een paar lieve woorden. Het zijn juist die momenten die na een afscheid het meest blijven hangen.
Ze laten zien hoeveel aandacht en liefde iemand kan geven, zonder daar iets voor terug te vragen.
De uitvaart die dieper raakte dan verwacht
Tijdens de uitvaart luisterde Jan naar de woorden van Jannies kinderen. Hun herinneringen schetsten het beeld van een vrouw die niet alleen een moeder was, maar ook een steunpilaar voor velen om haar heen.
Terwijl hij daar zat, merkte Jan dat het verdriet hem zwaarder raakte dan hij had verwacht. Niet alleen vanwege het verlies zelf, maar ook omdat de woorden hem confronteerden met de onvermijdelijkheid van afscheid.
Hij pakte instinctief de hand van zijn moeder vast. Een gebaar van liefde, maar ook van angst. Angst voor het moment waarop hij ooit afscheid zal moeten nemen van de mensen die hem het meest dierbaar zijn.
Reflectie over tijd en eindigheid
Een uitvaart zet aan tot nadenken. Dat merkte Jan duidelijk. Hij beschrijft hoe de stilte, de muziek en de verhalen hem deden reflecteren op het leven zelf.
Hij vroeg zich af hoe je een heel leven in woorden kunt samenvatten. Waar begin je? Waar eindig je? Hoe doe je iemand recht in een paar minuten?
Die vragen maakten de dag extra intens. Het verdriet om Jannie mengde zich met zorgen over de toekomst en het besef dat niets vanzelfsprekend is.
Verdriet en verbondenheid gaan samen
Toch was de dag niet alleen zwaar. Jan merkte ook hoeveel verbondenheid een afscheid kan brengen. Mensen die elkaar lang niet hadden gezien, kwamen samen. Herinneringen werden gedeeld. Blikken van herkenning en begrip boden troost.
Juist in verdriet ontstaat vaak een stille vorm van saamhorigheid. Het besef dat iedereen rouwt op zijn eigen manier, maar dat niemand er helemaal alleen voor staat.
Voor Jan was dat een belangrijk inzicht.
Een onverwacht, menselijk moment
Na afloop van de plechtigheid gebeurde er iets kleins, maar veelzeggend. Terwijl Jan naar zijn auto liep, stapte hij per ongeluk in hondenpoep.
Op een dag die zo zwaar voelde, was dat moment bijna absurd. Maar juist daardoor werkte het bevrijdend. Het leven gaat door. Soms op een ongemakkelijke, bijna komische manier.
Later kon hij erom lachen. Niet omdat het verdriet weg was, maar omdat het liet zien dat zelfs op de moeilijkste dagen het alledaagse blijft bestaan.
Openheid als kracht
De kracht van Jans verhaal zit in zijn eerlijkheid. Hij probeert zijn gevoelens niet te verpakken of te verbergen. Hij benoemt verdriet, angst en liefde zoals ze komen.
Dat maakt zijn woorden herkenbaar voor veel mensen. Iedereen die ooit afscheid heeft genomen van een dierbare, zal zich in zijn verhaal kunnen vinden.
Het is geen groot drama. Het is een menselijk verhaal.
Een ode aan de stille krachten in ons leven
Met zijn column brengt Jan ook een eerbetoon aan mensen zoals Jannie. Mensen die niet altijd gezien worden, maar die een enorme invloed hebben op anderen.
Ze zijn aanwezig. Ze luisteren. Ze zorgen. En vaak beseffen we pas hoe belangrijk ze waren, als ze er niet meer zijn.
Dat besef maakt het gemis groot, maar de herinnering warm.
Waarom dit verhaal zoveel mensen raakt
De reacties op Jans woorden zijn warm en betrokken. Veel lezers herkennen de combinatie van verdriet en reflectie. Het verhaal gaat niet alleen over één vrouw, maar over een universeel gevoel.
Verlies raakt iedereen. En juist door het te delen, ontstaat verbinding.
Conclusie
De dag van de uitvaart van zijn peettante Jannie was voor Jan Versteegh intens, verdrietig en confronterend. Maar ook liefdevol, verbindend en vol herinneringen.
Zijn verhaal laat zien dat afscheid nemen niet alleen gaat over degene die je verliest, maar ook over wat dat verlies in jezelf losmaakt. Over dankbaarheid, kwetsbaarheid en de waarde van mensen die ons leven vormen.
Een dag om nooit te vergeten — en een herinnering om te koesteren.
