Echtgenoot van Eva Hermans-Kroot deelt een jaar later een persoonlijk en hoopvol verhaal

Leven met herinnering, liefde en een nieuw evenwicht

Een jaar na het overlijden van Eva Hermans-Kroot staat haar echtgenoot opnieuw stil bij wat was, wat is en wat langzaam vorm krijgt. Het is geen terugblik vol grote woorden, maar een eerlijk en menselijk verhaal over verder leven na een intens verlies. Met openheid en rust deelt hij hoe rouw zich verweeft met het dagelijks bestaan en hoe herinneringen tegelijk pijn en houvast kunnen bieden.

Een jaar dat alles veranderde

Voor veel mensen in Nederland was Eva Hermans-Kroot een bron van inspiratie. Met haar open houding, warmte en relativeringsvermogen wist zij talloze mensen te raken. Haar aanwezigheid reikte verder dan haar directe omgeving. Voor haar partner betekende haar overlijden echter iets fundamenteels: het wegvallen van een gedeeld leven, een toekomstbeeld en dagelijkse vanzelfsprekendheden.

Op jonge leeftijd moest hij leren omgaan met een nieuwe realiteit. Niet in één groot moment, maar in talloze kleine situaties die samen een jaar vormden. Het eerste jaar zonder Eva werd een periode van zoeken, voelen en voorzichtig opnieuw richting vinden.

Open spreken over rouw

In gesprekken en publieke optredens koos hij ervoor om zijn ervaringen te delen. Niet om antwoorden te geven, maar om woorden te geven aan iets wat vaak moeilijk te verwoorden is. Rouw blijkt geen rechte lijn te volgen. Sommige dagen voelen lichter, andere dagen onverwacht zwaar.

Hij beschrijft hoe hij leert leven rondom het gemis, zonder het weg te duwen. Het verdriet krijgt een plek, maar verdwijnt niet. Juist die eerlijkheid maakt zijn verhaal herkenbaar voor velen die zelf verlies hebben meegemaakt.

Het huis als stille getuige

Thuis is de aanwezigheid van Eva nog voelbaar. Kleine, alledaagse dingen hebben een andere betekenis gekregen. Spullen die ooit praktisch waren, zijn nu dragers van herinnering. Het huis voelt vertrouwd en vreemd tegelijk.

Hij vertelt dat hij niets wil forceren. Opruimen heeft geen haast. Sommige dingen blijven staan zoals ze waren, omdat ze rust geven. Voor hem zijn het ankers in een wereld die ingrijpend is veranderd. Dat tempo — zijn tempo — voelt goed.

Rouw kent geen vaste regels

Wat duidelijk naar voren komt, is dat rouw geen vast pad kent. Er is geen handleiding, geen tijdlijn en geen eindpunt. Iedereen gaat er anders mee om, en dat is oké. Door zichzelf geen druk op te leggen, ontstaat ruimte om stap voor stap vooruit te kijken.

Hij benoemt hoe belangrijk het is om mild te zijn voor jezelf. Niet alles hoeft opgelost of verwerkt te worden. Soms is het genoeg om de dag door te komen en te accepteren wat er is.

Schrijven als vorm van verwerking

In het afgelopen jaar werkte hij aan het boek Onvergetelijk. Het schrijfproces bleek een manier om gedachten te ordenen en gevoelens een plek te geven. Niet alleen verdriet, maar ook liefde, dankbaarheid en herinnering kregen ruimte op papier.

Het boek is geen opsomming van moeilijke momenten, maar een persoonlijk document over verbondenheid en veerkracht. Voor hem werkte het schrijven helend; voor lezers biedt het herkenning en steun.

Een liefde die blijft

Hoewel Eva fysiek niet meer aanwezig is, blijft haar invloed voelbaar. In keuzes, gedachten en dagelijkse momenten is zij nog steeds dichtbij. De liefde verandert van vorm, maar verdwijnt niet. Dat besef geeft kracht.

Hij spreekt over haar met warmte en respect. Niet vanuit stilstand, maar vanuit beweging. Het verleden wordt niet losgelaten, maar meegenomen in het heden.

Herdenken op een eigen manier

Rond de eerste herdenkingsdag kwam familie samen om Eva te herinneren. Geen groots moment, maar een ingetogen samenzijn dat past bij wie zij was. Ruimte voor stilte, gesprekken en persoonlijke herinneringen.

Iedereen kreeg de vrijheid om de dag op zijn of haar manier te beleven. Juist die eenvoud en verbondenheid maakten het moment waardevol. Herdenken werd geen verplichting, maar een gedeeld gebaar van liefde.

Een nieuw zelfbeeld

Naast het missen van een partner ontstaat ook een andere vraag: wie ben je, als je leven zo ingrijpend verandert? Hij vertelt hoe hij zichzelf opnieuw leert kennen. Niet als onderdeel van een duo, maar als individu met een eigen toekomst.

Dat proces gaat met vallen en opstaan. Er is geen haast om antwoorden te vinden. De ruimte om te ontdekken wie hij is geworden, voelt belangrijker dan snel vooruitgaan.

De blijvende impact van Eva

Eva Hermans-Kroot liet een blijvende indruk achter bij veel mensen. Haar openheid, humor en eerlijkheid leven voort in de herinneringen van haar volgers en dierbaren. Ook nu nog worden haar woorden gedeeld en gelezen.

Voor haar echtgenoot is die blijvende impact troostend. Het laat zien dat haar leven betekenis had, ver voorbij haar eigen kring. Haar nalatenschap bestaat niet uit grote statements, maar uit menselijkheid en verbinding.

Verder leven, met liefde als kompas

Een jaar later is het leven anders, maar niet leeg. Er is ruimte ontstaan voor nieuwe routines, kleine momenten van rust en voorzichtig vooruitkijken. Alles gebeurt stap voor stap, met respect voor wat was en aandacht voor wat komt.

Hij gaat door, niet omdat het moet, maar omdat het leven zich aandient. Met Eva in zijn gedachten, haar liefde als kompas en de wetenschap dat rouw en leven naast elkaar mogen bestaan.

Een verhaal dat blijft raken

Het verhaal van Eva en haar echtgenoot is geen afgerond hoofdstuk, maar een doorlopend verhaal over liefde, verlies en veerkracht. Juist door de eenvoud en eerlijkheid raakt het zoveel mensen.

Niet omdat het perfect is, maar omdat het echt is. En precies daarin schuilt de kracht.