Connect with us

Actueel

Angela de Jong reageert kritisch op vrijspraak Marco Borsato: een column met twee perspectieven

De vrijspraak van Marco Borsato heeft in heel Nederland veel reacties losgemaakt. Terwijl de rechtbank concludeerde dat er onvoldoende juridisch bewijs was om tot een veroordeling te komen, publiceerde columnist Angela de Jong een uitgebreide en kritische beschouwing. Haar column, waarin zij zowel begrip als teleurstelling uit, is sindsdien onderwerp van gesprek.

In dit artikel zetten we de inhoud van haar column, de uitleg van de rechtbank en de bredere maatschappelijke discussie overzichtelijk en in neutrale, advertentievriendelijke taal uiteen.

Een uitspraak die opluchting én verdriet brengt

Op pagina 2 van het document schrijft De Jong dat de uitspraak volgens haar een dag met twee gezichten is.

Enerzijds is er opluchting voor Marco Borsato en zijn familie. De zes jaar durende periode van onderzoek en onzekerheid neemt eindelijk een wending richting rust. Anderzijds benadrukt De Jong dat de aangeefster — in haar column genoemd als Asmara — volgens haar met lege handen achterblijft. Volgens De Jong maakt dat de dag “treurig”, ongeacht de juridische uitkomst.

Ze erkent dat het strafrecht werkt volgens heldere regels: een enkele verklaring is in Nederland nooit genoeg voor een veroordeling. De rechtbank sprak Borsato vrij omdat er onvoldoende ondersteunende elementen waren in het dossier, zoals meerdere bronverklaringen of objectieve aanwijzingen.

Begrip voor de opluchting binnen de familie Borsato

In dezelfde alinea benoemt De Jong dat zij het logisch vindt dat de familie van Borsato de uitspraak als opluchting ervaart. Ze schrijft dat iedereen dat zou voelen als het om een eigen ouder zou gaan. Daarmee laat ze zien dat zij de emoties aan beide kanten ziet: opluchting bij de familie en teleurstelling bij de aangeefster.

Volgens De Jong zal de omgeving van Borsato de vrijspraak “vieren en gebruiken”, maar benadrukt ze tegelijkertijd dat dit geen afbreuk doet aan de gevoelens van anderen binnen de zaak.

Waarom de columnist zich zorgen maakt over bredere gevolgen

Op pagina 3 en 4 wordt duidelijk wat De Jong dwarszit.

Volgens haar toont deze zaak aan hoe moeilijk het is voor mensen die grensoverschrijdend gedrag willen melden om erkenning te krijgen binnen het juridische systeem. Ze schrijft dat wanneer er geen getuigen zijn, geen ondersteunend beeldmateriaal is en de betrokkene ontkent, het “woord tegen woord” wordt. Daardoor is gerechtigheid in haar ogen moeilijk haalbaar in dit soort situaties.

De Jong erkent de noodzaak van juridische zorgvuldigheid, maar plaatst daar een emotionele vraag naast: wat betekent het voor de melder wanneer erkenning uitblijft, zelfs na een jarenlange procedure?

De verklaring van Asmara: volgens De Jong “moedig en aangrijpend”

Op pagina 5 en 6 verwijst De Jong naar de verklaring die tijdens de zittingen werd voorgelezen door advocaat Peter Plasman.

Ze beschrijft hoe de tekst haar raakte. De verklaring laat zien dat Asmara jaren worstelde met gevoelens van schaamte, onzekerheid en twijfel. In de column haalt De Jong passages aan waarin Asmara vertelt hoe moeilijk het was om te spreken, mede omdat haar moeder destijds werkte bij de fanclub van Borsato. Dat zorgde bij haar voor angst dat openheid gevolgen zou hebben voor het gezin.

Een zin uit de verklaring die De Jong extra benadrukt, luidt: “En wie zou haar geloven?” Volgens de columnist is dat een kernpunt. Het geeft aan hoe complex het is om een ervaring te delen wanneer de persoon over wie het gaat een bekende publieke figuur is.

De rol van de verdediging: kritiek op de strategie

Op pagina 7 geeft De Jong aan dat zij het opvallend vond hoe de verdediging van Borsato — gevoerd door Carry en Geert-Jan Knoops — zich opstelde.

Volgens haar verschoof de aandacht tijdens de zaak deels richting de moeder van de aangeefster, omdat vragen werden gesteld over haar rol binnen het geheel. De Jong noemt de strategie “weinig subtiel” en is kritisch op de manier waarop mensen rondom de melder onder een vergrootglas kwamen te staan.

In de column schrijft ze dat Borsato in de publieke perceptie soms bijna als slachtoffer werd gezien, iets wat volgens haar niet geheel past bij de bedoeling van een rechtszaak.

Geen vraag om straf, maar om erkenning

Op pagina 8 beschrijft De Jong dat Asmara volgens haar niets vroeg wat buiten proportie lag.

Ze zou geen langdurige straf hebben geëist en geen financiële vergoeding hebben aangevraagd. Volgens de columnist vroeg ze slechts om erkenning van wat zij ervaarde toen zij jong was.

Het wegvallen van die erkenning door de vrijspraak maakt de situatie volgens De Jong extra zwaar voor de melder. Daarmee plaatst ze de zaak in een bredere context van meldingen die soms zonder juridische bevestiging blijven.

Hoe de juridische uitleg van de rechtbank zich verhoudt tot emotionele verwachtingen

Op pagina 9 en 10 staat duidelijk beschreven dat de rechtbank zich baseerde op juridische normen: feitelijk, controleerbaar en ondersteund bewijs.

De rechter kon niet anders dan tot vrijspraak komen omdat:

  • er geen getuigen waren,

  • er geen aanvullend materiaal was,

  • dagboekaantekeningen onvoldoende concreet waren,

  • en verklaringen te weinig detail boden om juridisch sluitend te zijn.

Juridisch gezien is dat een logische conclusie. Emotioneel gezien voelt dit voor sommige mensen anders — precies het spanningsveld dat de column van De Jong probeert te benoemen.

Een uitspraak die ook nieuwe vragen oproept

In haar slot wijst De Jong op de vragen die in de samenleving blijven spelen.

Zoals:

  • Hoe kunnen melders voldoende gehoord worden?

  • Hoe ziet erkenning eruit wanneer bewijs ontbreekt?

  • En hoe gaan we als maatschappij om met zaken waarin de juridische waarheid en de persoonlijke waarheid niet samenvallen?

Dat zijn vragen waar volgens haar nog geen eenvoudig antwoord op bestaat.

Een dag met twee kanten

De vrijspraak bracht rust voor de familie van Marco Borsato, die zes jaar lang met onzekerheid te maken had. Tegelijkertijd roept de column van Angela de Jong op tot reflectie op de positie van melders. Daarmee geeft zij woorden aan de andere kant van het verhaal: de emotionele beleving van iemand die na een langdurig traject geen bevestiging krijgt.

Uit beide perspectieven blijkt hoe complex dit soort zaken kunnen zijn. De juridische wereld werkt op feiten en bewijs, terwijl emoties, ervaringen en percepties vaak een eigen werkelijkheid vormen.

De uitspraken van de rechtbank en de column van De Jong raken dus hetzelfde onderwerp, maar benadrukken verschillende aspecten ervan. En dat verklaart waarom haar bijdrage zo breed wordt besproken.

Gerelateerde onderwerpen: